بانک مطالب مداحی

من دیده ام آن چه را که دیدن سخت است            دیدن چه بود بلکه شنیدن سخت است

هفتاد و دو تن ز بهترین یاران را                          دیدن به زمین و دلبریدن سخت است

بار غل و زنجیر و چهل منزل را                           با پیکر تبدار کشیدن سخت است

سجّاد ز داغ شهدا زار گریست                   در سوگ پدر با غم بسیار گریست

روضه

شیخ عباس قمی در نفس المهموم آورده چهارشنبه 16 ربیع الاول سال 61 روز سختی برا خانم زینب کبری (س) بود .

سهل ابن سعد ساعدی میگه دیدم شهر شام رو چنان آذین بندی کرده بودن که تا آنروز کسی چنین جشنی ندیده بود .

کاروان اباعبداله وارد شام شد سهل میگه سرهایی بر نیزه بود که پیش از همه سر مطهر عباس ابن علی (ع) و سر مطهر ابی عبداله (ع) مقابل دیدگان زنان حرم برنیزه بود .

یا امام زمان منو ببخشید سهل میگه چنان هیبتی عظیم بر چهره مولا نمایان بود ، محاسن مبارکش به خون خضاب شده یا اباعبداله شیخ عباس مینویسه هزاران نفر رقص کنان و دف زنان دور کاروان به پای کوبی مشغول بودند و مسافت دروازه شام تا کاخ یزید ملعون ساعتها طول کشید یا ام المصائب چه رنجها که کشیدی وقتی سربرادران و فرزندانت برنی بود و مردم شادی میکردند .

این کریمی است که دشمن همه شرمندۀ او است

                                                 این اسیریست که آزادی ما بندۀ او است

این خطیبی است که خون شهدا زنده از او است

                                                 این فدایی است ولی خلق جهان بندۀ اوست

این تجلاّی جمال ابدی می باشد

                                                این علی ابن لاسی بن علی می باشد

اینکه خورشید غبار کف پایش گردد

                                               اینکه گردون سپر تیر بلایش گردد

اینکه مَلِک الحاج فدایش گردد

                                               قتلگه مروه و ویرانه صفایش گردد

آفرینش همه بر دامن او چنگ زدند

                                              غم ندارد گرش او بام بر او سنگ زدند

عشق و آزادی و ایثار و وفا مکتب او است

                                             بین طوفان بلا ذکر خدا بر لب او است

می دهد جان به مَلَک زمزمۀ یا رب او

                                            غُل و زنجیر شده محو نماز شب او

در غُل جامعه از جامعه می بود جدا

                                           پای تا قد خدا بود و خدا بود و خدا

او که هر سلسله را بار غمش بر دوش است

                                          گر چه نیش از همگان دیده کلامش نوش است

خطبه اش اهل و ولا را همه جا در گوش است

                                           مسجد شام هنوز از سخنش مدهوش است