از همان آغاز صبح سرنوشت

آب و خاکم را به نور خود سرشت

در گِلم اول گُل توحید کاشت

بعد از آن نام مرا آدم گذاشت

گر چه از یک قبضه خاکم آفرید

روح خود را در تن پاکم دمید

گر کسی پرسد ز من آن روح چیست؟

فاش گویم مهر مولایم علیست

مِهر حیدر در تن و جان من است

مِهر حیدر دین و ایمان من است

مِهر حیدر کار صر موسی کند

مِهر حیدر مرده را عیسی کند

مِهر حیدر روح را کامل کند

مِهر حیدر بحر را ساحل کند

مِهر حیدر گوهری بس قیمتی است

درّ «اَتمَمتُ عَلَیکُم نِعمِتی» است

مِهر حیدر لاله بخشد خار را

مِهر حیدر نور سازد نار را

مِهر حیدر ریسمانی محکم است

مِهر حیدر دستگیر عالم است

مهر حیدر غیر را منّا کند

مهر حیدر سینه را سینا کند

مهر حیدر شمع بزم ابتداست

مهر حیدر بهترین لطف خداست

مِهر حیدر مرگ را شیرین کند

گور را گلزار علّیّین کند

مِهر حیدر مهر داور می‌شود

مِهر حیدر شیعه پرور می‌شود

شیعه در گفتار شمشیر علی است

شیعه در آئینه تصویر علی است

شیعه نوری از چراغ ابتداست

شیعه یک فریاد از خود تا خداست

شیعه یک موساست در دریای نیل

شیعه یک کعبه است پیش قوم فیل

شیعه یعنی نوش خنجر زخم تیر

شیعه یعنی لاله در خاک کویر

شیعه در دریای آتش چون خلیل

بی‌نیازی میکند از جبرئیل

شیعه چون در نار مأوا می‌کند

نار را برداً سلاما می‌کند

شیعه هر جا پا گذارد با علیست

اول و آخر کلامش یا علیست

شیعه یعنی گنج پنهان از همه

مثل قبر بی نشان فاطمه

شیعه عابس وار در میدان جنگ

تن کند عریان باستقبال سنگ

شیعه تنها از خدا پُر می‌شود

شیعه روز امتحان حُرّ می‌شود