دلم گرفته زخانه کجایی ای مادر 

که خانه بی تو ندارد صفایی ای مادر 

. 

چنان به دیدن روی تو آرزو مندم 

خدا کند که بخوابم بیایی ای مادر 

. 

هنوز چشم به راه توام که بازآیی 

گره ز کار دل من گشایی ای مادر 

. 

مرا که طفل نحیف توام بیاد آور 

که تو فرشته مهر و وفایی ای مادر 

. 

بیا بیا به تو گویم حدیث غم ها را 

به قصه دل من آشنایی ای مادر 

. 

بخوابم آمده ای من ز شوق می خواهم 

بپایت افتم و ترسم نپایی ای مادر 

. 

کنار پنجره هر روز چشم می دوزم 

از آن رهی که برفتی بیایی ای مادر 

. 

به جای خالی تو خیره می شود هر روز 

چه می کشد دل از این جابجایی ای مادر 

. 

تو زنده ای و نمیری که درسرای وجود 

تو آن بنای بلند بقایی ای مادر 

. 

پس از خدا که جهانی رهین منت اوست 

امید من تو به روز جزایی ای مادر 

. 

نیازمند دعای تو ام که بنمایی 

برای این دل زارم دعایی ای مادر 

. 

بزرگی تو در این مختصر نمی گنجد 

که جلوه ای زجلال خدایی ای مادر 

. 

به گریه بود دلم خوش که دیگر آنهم نیست 

نمانده نای دلم را نوایی ای مادر 

. 

بهشت زیر قدمهای تست می بخشی 

بدون آنکه ستانی بهایی ای مادر 

. 

خوشا که این قفس تنگ بشکندروزی 

که سردهم چوتوشعر رهایی ای مادر 

.