فاطمیه   رفته  اما  دل شده   با  غم   قرین
از  غم  هجران   بی بی  حضرت   اُم البنین

بانویی که   اهل  دل   از   او   ادب  آموخته
عرشیان و  قدسیان  از  ناله هایش  سوخته

اشک ماتم از دو دیده ریخت او با شور وشین
در عزای جعفر  و  عباس  و عثمان  و  حسین

چون خبر  دادش بشیر  از کربلا  با چشم  تر
صِیحه ای زد ، پاره شد بند دلش از  این خبر

وای از  آنساعت که  او میگفت با  آهِ غمین
آه   اِی  مردم   نخوانیدَم   دگر   اُمُ  البنین

من  شنیدم دست  عباسم  شده  از  تن جدا
جان  خود  تقدیم  جانان کرده  او  در کربلا

من  شنیدم تیر کین بر چشم شهلایش زدند
با  عَمود   آهنین   بر   فرق   زیبایش  زدند

هر  چه  آمد  بر  سرش قربان  شاه  عالَمِین
جان  او  جان  عزیزانم   به  قربان   حسین

گر چه قطعه قطعه گشته آن گلِ احساس من 
روی  دامان  حسین  بِنهاده   سر  عباس  من

من بمیرم که حسین  در  کربلا  مادر نداشت
کشته  شد با حنجر خشکیده و  یاور نداشت

مرتضی_شاهمندی