من ثنا گویِ امامِ باقرم
باده نوشِ مِی زجامِ باقرم

نه مُحب و شیعه ام خوانید
من کیستم مَردُم؟غلامِ باقرم

سینه ام از مِهر او آکنده است
عاشقم، در بَندِ نامِ باقرم

بندگیِ او مرا شد افتخار
آری من عبدِ مُدامِ باقرم

سفره ی عشقش شده رزقِ رجب
ریزه خوارِ بارِ عامِ باقرم

دل شده اینجا حاضر ای مولا مدد
یا امام باقر ای مولا مدد

او رجب را لطفِ دیگر داده است
او صفا بر ماهِ حیدر داده است

از وجودِ نازنینش بر همه
شور و شوقِ خیرِ کوثر داده است

او به دلهایِ عطش ناکِ همه
از سَبویِ عشقِ مادر داده است

باده ی شور آفرینِ بندگی
بر دلِ مستان،مُکرر داده است

او پرستویِ دلِ عشاق را
بال و پر بگشوده و پَر داده است

شد زبانم قاصر ای مولا مدد
یا امام باقر ای مولا مدد