فروزان از دو مشرق در سحرگاهان دو ماه آمد

 

دوخورشید جهان افروز ، در دو صبحگاه آمد

 

دو موسی از دو دریا ، یا دو یوسف از دو چاه آمد

 

دو رهرو ، یا دو رهبر ، یا دو مشعل دار راه آمد

 

دو شمع جمع بزم جان ، دو رکن محکم ایمان

 

دو بحر رحمت  و غفران دو دست قادر منان

 

 

 

دو آدم خو ، دو یوسف رو ، دو موسی ید ، دو عیسی دم

 

دو خالق را نماینده ، دو قرآن را سراینده

 

دو رحمت را فزاینده ، دو دلها را رباینده

 

 

 

یکی بر اولیا سادس ، یکی بر انبیا خاتم

 

بشارت ای تمام عالم هستی بشیر آمد

 

گل بستان سرای آفرینش در کویر آمد

 

نرفته ماه از بزم فلک مهر منیر آمد

 

بشیران را بشیر آمد نذیران را نذیر آمد

 

جهان گردیده آسوده ، ملک رخ بر زمین سوده

 

فلک بر زیور افزوده  ، محمد(ص) چهره بگشوده

 

 

 

ز مکه تافته خورشید نورش بر همه عالم

 

فلک امشب زمین مکه را از دور می بوسد

 

ملک مهد محمد (ص) را بموج نور می بوسد

 

بفرمان خدا خاک درش را حور می بوسد

 

مسیح از عالم بالا کلیم از طور می بوسد

 

حرم پیموده ره سویش طواف آورده بر کویش

 

صفا چون گل کند بویش صفاها گیرداز رویش

 

به یاد لعل لب هایش کند رفع عطش زمزم

 

محمد (ص) ای چراغ روشنی بخش جهان آرا

 

بر افروز و بر افروزان بنور خویش دل ها را

 

بلرزان با نهیب آسمانی کاخ کسری را

 

ندای تفلحوا از عمق جان برکش بخوان ما را

 

هماره بوی عطر خلد از خاک درت خیزد

 

همیشه نور توحید از فراز منبرت خیزد

 

ندای تفلحوا از مکتب جان پرورت خیزد

 

فروغ دانش از کرسی درس جعفرت خیزد

 

ششم مولا ششم رهبر ، ششم هادی ششم سرور

 

ششم فرمانده داور ، ششم فرزند پیغمبر

 

 

 

که شش خورشید حق از سلب او تابیده در عالم

 

الا ای ام فروه آفتاب داور آوردی

 

محمد (ص) را محمد (ص) را کتاب دیگر آوردی

 

تعالی الله که مثل آمنه پیغمبر آوردی

 

تو چون بنت اسد در دامن خود حیدر آوردی

 

بعصمت مادرش زهرا (س) بصورت چون حسن (ع) زیبا

 

حسینی خو علی (ع) سیما امام باقرش بابا

 

که با عید محمد (ص) عید میلادش بود توام

 

کتاب من کتاب الله و دین مصطفی دینم

 

تولای امیر المومنین (ع) عهد نخستینم

 

مرام جعفری و مهرالله آئینم

 

نه کاری بوده با آنم نه حرفی مانده با اینم

 

محب آل اطهارم ، علی (ع) را دوست میدارم

 

 

در نفس المهموم شیخ عباس قمی آورده که پیامبر (ص) امام حسین (ع) رو دید که با کودکان بازی میکرد پیامبر جلو آمد دست بگشود نوه عزیزش رو در بغل گرفت بویید و بوسید فرمود حسین منی و انا من حسین خدای تعالی دوست دارد کسی را که حسین را دوست دارد