گرچه گریه نمودند و ما با غمتان

مرا ببخش مرا ببخش

نمرده ام پس از محرّمتان...

لباس مشکی من یادگاری زهراست

چگونه دل کنم از آن چگونه از غمتان

بگیر امانتی ات را خودت نگه دارش

که چند وقت دیگر میشویم مَحرمتان

برای سال دگر نه برای فاطمیه

برای روضه ی مادر برای ماتمتان

آقا دلم بگیر که محکم ترش گره بزنی

به لطف فاطمه بر ریشه های پرچمتان

هزارشکر که از لطف پنجره فولاد

میان حلقه ی ماتم شدیم هم دمتان

یا امام رضا..

بیا دوباره بخوان روضه های یابن الشبیب

که من دوباره بسوزم دوباره با دَمتان

چه شام ها که زدی سر به گریه ام امّا

مرا ببخش که نمردم به پای مَقدمتان

«یا صاحب الزمان..»