"الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ و عَجّل فَرَجَ.. لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ.. أَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذی لا إِلـهَ إِلاّ هُو الْحَیُّ الْقَیُّومُ، الرَّحْمنُ الرَّحیمُ، بَدیعُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ، مِنْ جِمیعِ ظُلْمی وَ جُرْمی و إِسْرافی عَلی نَفْسی وَ أَتُوبُ إِلَیْه...

پای دل در پیشگاه یار لغزش میکند
هر چه با ما میکند این نَفس سر کش میکند

زیرِ گوش من بزن شاید بیاید اشک من
عاقبت این گریه ما را اهلِ بخشش میکند

اول ماه آمدم ردم مکن ای با مرام
سفره داری تو را عالم ستایش میکند

آه! قربان کلیمی که گدا را پس نزد
ربِّ ما با عبدِ خاطی نیز سازش میکند

جانِ سلطان خراسان آبرویم را نریز
این گناه آلوده دارد از تو خواهش میکند

«العفو.....»

هر زمان دلگیر بودم گفته ام یا فاطمه
کودک آزرده را مادر نوازش میکند

لذّت افطار قنبرهاست خرمای علی
نوکری را رزق او دارای ارزش می کند

حب حیدر شرط اصلی قبولِ بندگی ست
روز حشر او را خدا معیار سنجش میکند

چاره ی بیتابی ما صحنِ شاه کربلاست
آتشِ دل در حریم او فرو کش می کند

روزه دار تشنه لب فبک علی العطشان حسین
گریه را تنها خدا بر او سفارش میکند

آنقدر زیر سم مرکب تنش پاشیده شد
بوریا با گریه گفت: این جسم ریزش میکند

«بحق الحسینِ الهی العفو...»