بانک مطالب مداحی

من آن گلم که خفته به خون باغبان من

نه گل نه غنچه مانده به باغ خزان من

مرغ بهشت وحی‎ام و از جور روزگار

ویرانه‎های شام شده آشیان من

هفتاد داغ دارم و در سوز آفتاب

هجده سر بریده بود سایبان من

زن‎های شام خنده به ناموس من زدند

این بود احترام من و خاندان من

زنجیرها به زخم تن من گریستند

دشمن نکرد رحم به اشک روان من

گردید نقش خاک ز سنگ یهودیان

از نوک نی سر پدر مهربان من

شام بلا و طشت طلا و سر حسین

گردید قاتل پدرم میزبان من

من اشک ریختم ز بصر او شراب ریخت

با آن که بود آیه کوثر به شأن من

من ناله می‎زدم ز دل او چوب خیزران

من تن به مرگ دادم او سوخت جان من

«میثم» خدا جزات دهد در عزای ما

کز نظم تو عیان شده سوز نهان من

شعر پایانی

کی روا بودن ولی کردگار
تا چهل منزل شود اشتر سوار

آن یکی گفتا که اینان کیستند ؟
دیگری گفتا مسلمان نیستند !

آن یکی گفتا که این بیمار کیست ؟
دیگری گفتا که بابش خارجی است ..

نوحه

وا اماما وا اماما  ( 4 )

ناله های آتشین دارد مدینه

داغ زین العابدین دارد مدینه

مانده در لب نغمه های دلنشینت

پاره پاره گشته قلب نازنینت

وا اماما وا اماما (4)

گه به یاد فرق اکبر گریه میکرد

گه برای حلق اصغر گریه میکرد

شامیام بر اشک چشمش خنده کردند

کف زدند و داغ او را تازه کردند

وا اماما وا اماما (4)

روز و شب خون  دل و اشک بصر داشت

داغ هفتاد دو لاله بر جگر داشت

جای گل بر گردنش دشمن غل انداخت

بر بدن از سلسله زخمش گل انداخت

حسین – حسین