بانک مطالب مداحی

سالروز شهادت امام صادق علیه السلام

در هيچ پرده نيست، نباشد نواي تو

عالم پرست از تو و خالي است جاي تو

مولای من امام زمان

هر چند کاينات گداي در تواند

يک آفريده نيست که داند سراي تو

حالا باتوجه و توسل نام آقاتو به زبان بیار و اگه در غربت مولات هاله ای اشک تو چشمت پیچید برا عاقبت بخیری همه ی جوانها دعاکنیم – یا صاحب الزمان

ایام شهادت ششمین امام شیعیانه دلها رو روانه مدینه میکنیم

جام چشم من بی تاب پر از غم می شد

داشت لبریز غم و گریه  نم نم می شد

هر قدم پشت سر مركب دشمن آن شب

 از نفس های من سوخته دل كم می شد

یه وقت دیدی با یه پیر مرد محاسن سفید همراه میشی ،یه خورده تند راه بری ، ، نفسش میگیره ، میگه بابا صبر كن پاهام دیگه رمق نداره .

هر قدم پشت سر مركب دشمن آن شب

 از نفس های من سوخته دل كم می شد

چرا؟ آخه اون بی حیا سوار بر اسبش هی تند می رفت ، امام صادق علیه السلام با 65  سال سن و كمر خمیده و  محاسن سپیدبه دنبالش .

بند نعلین و كهن سالی و رنج كوچه

به زمین خوردن من داشت فراهم می شد

 آی شیعه ها ، آقاتون تو كوچه های مدینه چند بار به زمین خورد رو این کلمه زمین خوردن حساس باش اصل روضه همینه

ماه شوال كه از حال دلم باخبر است

با زمین خوردن من داشت محرم می شد

سالروز شهادت ائمه یادآور محرمه آخه هر جا شنیدی یكی زمین خورده ، یاد اربابمون می افتیم

بی هوا خوردن من روی زمین علت داشت

در نظر روضه ی گودال مجسم می شد

در مقاتل هست محمد ابن ربیع مأمور دستگیری امام به دستور منصور دوانقی شبانه از پشت بام وارد منزل آقا شد ، اجازه نداد امام صادق امامه به سرگذاشته و نعلین بپوشد ، خودش سوار بر مرکب در کوچه های مدینه عزیز دل زهرا رو کشون کشون به طرف کاخ منصور برد – آخ بمیرم برات امام ما چند بار در کوچه ها به زمین خورد – آخ بمیرم برات جد غریبت هم کربلا زمین خورد ، آمد جلو خیمه ها وداع کرد – وارد میدان شد جنگ نمایانی کرد امام حسین ایستاده ، دیگه رمق به بدن نداره ، این همه داغ روی داغ دیده ، عبارت مقتل میگه : نیزه اش رو به زمین زد ، یه خورده همین جور كه رو اسب نشسته ، به نیزه تكیه بده ، لحظه ای استراحت كنه ، نانجیب یه نگاه كرد ، دید ارباب ما داره استراحت میكنه ، گفت : نذارید حسین استراحت كنه ، آخه این آقا پسره حیدر کراره نفسی تازه کنه باز لشکرو بهم میریزه - چیكار كردن ، یا امام صادق ، با شما همچین كاری نكردن ، اما كربلا هر كی سنگ به دست گرفت : حسین رو سنگ باران كردن ، سنگ به پیشونیش خورد ، پیراهن عربیش رو بالا زد ، سینه ی عزیز فاطمه پیدا شد ، بگم یا نه؟ یا امام زمان منو ببخشید حرمله رسید تیر سه شعبه در چله کمان گذاشت آنچنان این تیر بر سینه ارباب ما نشست که آقا از روی ذوالجناح به زمین خورد ، تیرو از پشت سردراورد مثل ناودان خون جاری بود حالا هرجانشستی بگو حسین جان - الهی بمیرم

یا امام صادق جدت در کربلا لبتشنه شهید شد ام امام عزیزم شما رو به قصر اون ملعون بی حیا بردن ، همه شنیدید سه بار منصور بی حیا شمشیر بلند كرد ، اما هر سه بار شمشیرش رو انداخت زمین ، وقتی ازش سئوال كردن چرا نزدی ، چرا كار رو تموم نكردی ، گفت : هر سه بار پیغمبر رو دیدم ، ایستاده جلوم غضب كرده میگه بنداز شمشیرت رو بنداز –

واحد

 سر آسمانهای اعلا ، به زیر قدمهای صادق

دل غصه دار محبین ، بسوزد ز غمهای صادق

فدای امام غریبی ، که شد کشته ی زهر کینه

ز داغ عزیز پیمبر ، شده محشری در مدینه

بُوَد ذکر لبها ، چو حیدر چو زهرا

در این سوگ عظمی ، واویلا واویلا

******

ز طاغوتیان زمانه ، چه ظم و ستم ها که دیده

شبانه پیاده خدایا ، پی مرکبی می دویده

قسم بر غم بی حد او ، غمش بر دل ما نشسته

بمیرم بمیرم بمیرم ، که شد حُرمت او شکسته

بُوَد ذکر لبها ، چو حیدر چو زهرا

در این سوگ عظمی ، واویلا واویلا

نوحه

یه مدینه ، یه بقیعه، یه امامه که حرم نداره

سینه زن ها ، کسی نیست تا روی قبرش یه دونه شمع بذاره

غریب آقام غریب آقام غریب آقام، آقام امام صادق

دل بی تاب ، دیگه شد آب که تو آفتاب نه سایه بونی داره

نه یه خادم، نه یه زائر نه کنارش یه روضه خونی داره

فدا اشکت ، فدا آهت، فدا قبرت آقا، فدای صبرت

یعنی میشه بیاد اون روز که ببینم می ریزم آب رو قبرت

مرد خسته دل شکسته دست بسته شبیه جدش حیدر

می برندش نیمه ی شب به زیر لب می گه مادر مادر

غریب آقام غریب آقام، غریب آقام، آقام امام صادق

دل مضطر ،آتیش در، اشک دختر دوباره توی مدینه

زنده کرده یاد مادر یاد بابا یادِ شکسته سینه

غریب آقام غریب آقام، غریب آقام، آقام امام صادق