وقتی امام حسنو مسموم کردن بچه های صغیرش عبدالله و قاسم دور بستر باباروگرفتن گریه میکردن اشک میریختن - نازنین بدن امام مجتبی رو بطرف قبر رسول خدا تشییع کردن - اما اجازه ندادن کنار قبر رسول خدا دفن بشه - دوباره تابوت رو به سمت قرستان بقیع حرکت دادن - نیمه راه بود اون نانجیب مروان ابن حکم دستور داد تابوت رو جلوی چشم برادراش عباس و حسین تیر باران کنن ، مرحوم اشتهاردی مینویسه یك وقت ، ابی عبداله روزمین نشست چوبه های تیر رو که بدن برادرش رو به تابوت دوخته یکی یکی بیرون میکشه و میگه برادرم ! غارت زده اون نیست كه مالشو بردن ، غارت زده منم كه نازنین برادرمو از دست دادم.
هرچند امام حسن فرموده بود لایومک یومک یا اباعبداله هیچ روزی سخت تر از روز تو نیست می خوام بگم آقا جانم اگه شما سر برادرو به دامن گرفتی ولی روز عاشورا کربلا کسی نبود تا سر شمارو بدامن بگیره – بگو حسین جان

ابیات پایانی :

 

دلم برای غریبان همیشه سوزان است      

               علی الخصوص غریبی که در خراسان است

غریب تر ز حسین و رضا اگر خواهی                  

             برو بقیع و ببین قبرها ویران است

-------------------------

عـوض گـل کـه گذارنـد بـه آیات تنت
لاله‌هـا تیر شـد و رفـت فـرو در بـدنت

چه جگرها که چو آتش همه افروخته شد
 چه بگویم؟ تن و تابوت به هم دوخته شد