الا كه نور خدا بر جمال داری تو

جلیله هستی و عّز و جلال داری تو

نگاه فاطمه را می توان به چشمت دید

كه عكس مادر خود بر جمال داری تو

هزار پیر طریقت مرید درگاهت

كریمه هستی و دل بی مثال داری تو

نـامت رقـیه دخـتر ســـــلطان کـربلا   

 بـاب الحـوائجی بـه خـدا گـر سـه سـال داری تو

 

مـــژده یـاران ، مـــژده یـــاران ، آمــــده بـــاب الحوائج

 البشارت الـــبشارت ، نــور حـق را کــرده رایــج

 

آمـــده فــخر دو دنـــیا            

          نــــور چـــشم آل طـــاها

خنده بر لب ها نشانده             

          آن گــــل زیــــبا و رعنا

 

( یـا رقـیه یـا رقـیه ) (4)

  آســــــمان شـد پـر ستاره ، جـــشن مـیلادِ بـــهاره

    مـی کِشد از دل ز شادی ، برق شوقت چون شراره

 

ای تـــــمام ســر نوشتم       

           ای که هـستی تـو بهـشتم

با قدوم پـاکت ای گـــل   

               شد دگرگون این سـرشتم

 

( یـا رقـیه یـا رقـیه ) (4)

 

 ای گـل زیــبای مـجلس ، از وجـودت مـست مستم

 کـــن عــنایت ، بــر کنیزان ، معنی روزِ اَلـــــــستم

 

مــــــی زنم دل را گـــره        

         ای عـــــــزیز فــــــــاطمه

تـــــا کــــــــنی دردم دوا    

             ای شــــفیع مـــــا هــــــمه

 

( یـا رقـیه یـا رقـیه ) (4)

 

مـن کـیستم رسـول خـدا را سلاله ام   

           انـدر حـــــریم زاده زهـــــــرا غـزاله ام

 

نـامم رقـیه دخـتر ســـــلطان کـربلا   

           بـاب الحـوائجم بـه خـدا گـر سـه سـاله ام

 

اسم خانم رقیه خاتون که می آد دلا میره خرابه شام شب جمعه ست عرض توسلی کنیم به سه ساله اباعبداله یه بند روضه منو عرضم تمام

 

اسم خرابه آمد و روحم شرر گرفت

قلبم گرفته بود کمی بیشتر گرفت

در داخل خرابه نه گودال قتلگاه

گنجشک پرشکسته ی ما بال و پر گرفت

وقتی طبق برابر او خورد بر زمین

لکنت زبان حاد و درد کمر گرفت

انگشتهای سوخته دختر حسین

خاکستر از محاسن سرخ پدر گرفت

تا بوسه زد به گونه ی بابا رقیه مُرد

مأمور سررسید طبق را گرفت و برد